...

1. فردا هم روز خداست...
چه جمله ی زیبایی...
و چه یادآوری زیباتری...
برای من ِ خسته از راه، شنیدن این جمله از دهان یه دوست، بهترین هدیه ممکنه...
هدیه ای به اسم «امید»...
دوست خوبم، امیر عزیز، همیشه باش و بمون، که فردا هم روز خداست...


2. روز ملی همجنسگرایان ایرانی، آغازی جدید
روز ملی همجنسگرایان ایرانی، پاینده و خجسته باد.


3. برای آقای « - »!
هروقت عقاید بقیه رو میبینم، هروقت میبینم که بعضی از این عقاید از نظر من چقدر پوچ و مسخره ان، به خودم میگم: داریوش، ممکنه عقاید تو هم توی ذهن بقیه، همینجوری پوچ و احقانه به نظر برسن... به همین خاطر همیشه نهایت سعیمو میکنم که هیچوقت درباره افکار و عقایدم با دیگرون بحث نکنم...
اما توی وبلاگ آقا شهرام (هزار و یک شب سیاه من)، یه کامنتی دیدم که با خوندنش حس کردم دنیا دور سرم چرخید، درست مثل همه دفعه های دیگه ای که این حرفا رو میشنیدم و میشنوم... میخواستم دراینباره چیزی نگم، ولی آخرش طاقت نیاوردم! آخه این موضوع، بحثش جداست. این موضوع، برام یه« فکر ساده» نیست، یه «اعتقاد» نیست، بلکه یه حقیقت محضه... حقیقتی که با تموم وجود قبولش دارم...
چه اصطلاح های وحشتناکی...
هنوزم دارن مثل پتک تو سرم کوبیده میشن:
« دروغ؟» ، « شستشوی مغزی؟» ، « مزدور رژیم؟» ، «خمینی؟» ، «اسب سفید امام زمان؟»؟!!!

دوست عزیزم...
چی رو با چی قاطی کردی؟؟؟؟؟
کجا داری میری؟!
جبهه، جنگ، شهید، جانباز، آزاده، اینا همشون بازی با کلماته. چرا واقعیتو نمیبینی؟ چرا چشماتو خوب وا نمیکنی؟ اگه اینجوری راحت تری، باشه، به جای شهید میگیم «کشته جنگی»، به جای جانباز میگیم «مجروح جنگی». اما تو اصل قضیه چه تغییری به وجود میاد؟ ما داریم از یه آدم حرف میزنیم.... از یه انسان... از جون یه انسان...
تو چطوری میتونی به خودت اجازه بدی که اینقدر راحت به بابای رضا بگی « بدبخت»؟
مطمئن باش بابای رضا بدبخت نبود... بدبخت منم که فقط حرف میزنم(اونم بدون فکر) و هیچوقت عمل نمیکنم. بدبخت منم که نمیتونم اونجوری که باید، به کشورم کمک کنم و اونو از وضع فلاکت باری که داره نجات بدم. بابای رضا خوشبخت بود که به وقتش، عزیزترین چیزشو فدای میهنش کرد... فدای ایران...
دوست عزیزم...
هرچی دلت خواست گفتی، استدلالت هم این بود که امثال بابای رضا رو با نشون دادن یه اسب سفید یا به اسم حسین و زهرا به کشتن دادن، اما خواهش میکنم لااقل به وجدان خودت جواب این سوال رو بده:
- از اون اول تاریخ، جنگ ها به خاطر چی بودن؟
آیا غیر از این بوده که اکثریت قریب به اتفاق جنگهای وحشتناک، رنگ و بوی مذهبی داشتن؟
پس داری چی رو تقبیح میکنی؟؟؟!
اینو که جنگ ما هم رنگ و بوی مذهبی به خودش گرفت؟؟!!!
خیلی خنده داره!!!
دوست عزیزم...
به خودت بگو گناه بابای رضا چی بود؟
مگه اون تصمیم گیرنده جنگ بود؟ اون گفت که جنگ 8 سال طول بکشه؟؟؟
نه... گناه اون فقط این بود که تو هنگام نیاز، دست رد به سینه میهنش نزد...
گیریم که جنگ بی دلیل 8 سال طول کشید، خب همه باید میکشیدن کنار و راه رو واسه دشمن باز میذاشتن؟ کاری به سیاست ندارم و ازش هم متنفرم، نمیدونم رژیم قبلی دست نشونده بود یا این رژیم، نمیدونم پشت پرده واقعی این جنگ چی بود، نمیدونم دشمن اونی بود که «باهاش» میجنگیدیم، یا اونی که «براش» میجنگیدیم! من هیچی نمیدونم، اما خیلی خوب میفهمم که فدا کردن جون و ازخودگذشتگی، کار هرکسی نیست...
شجاعت میخواد...
ماها خیلیامون آدمای ضعیفی هستیم... آدمای ترسو... میترسیم... از «دل بریدن از خوشی ها» ، از «سختی ها» ، از «مردن» ... اما نمیخوایم این واقعیت تلخ رو قبول کنیم و درعوض سعی میکنیم این ترس خودمون رو با زیر سوال بردن شجاعت بقیه، لاپوشونی کنیم!!
خواهش میکنم « ضعف » خودتو پشت این حرفا قایم نکن. حاضرم شرط ببندم که پیش خودت فکر میکنی : «اگه من تو اون زمان بودم، عمرا نمیرفتم جنگ! اصلا چه کار احمقانه ایه! چرا باید برم تاوون اشتباه بقیه رو پس بدم؟ اصلا چرا من برم بجنگم؟ یکی دیگه بره!! مگه من گفتم جنگ کنن که حالا هم برم بجنگم؟!!»
دوست عزیزم...
فکر میکنی من از جنگ خوشم میاد؟ یا بابای رضا عاشق جنگ بود؟! اصلا میدونی «جنگ» یعنی چی؟ تعریفت از جنگ چیه؟
این فقط تو تنها نیستی که از جنگ متنفری! هیچکی از جنگ خوشش نمیاد. اما چه کاری از دستمون برمیاد وقتی که یه سری آدم روانی و سودجو جنگ های خونین راه میندازن؟؟؟ تو توی کدوم جنگ دیدی که تصمیم گیرنده های اصلی بیان جلوی پای جوون مملکت فرش قرمز پهن کنن و بهش بگن: «خواهش میکنیم ما را مفتخر کنید و قدم رنجه فرموده، خودتان رو به کشتن بدهید؟!» که با استدلال به این موضوع، خون کشته های راه وطنت رو بی ارزش میدونی؟
نمیگم اجباری در کار نبوده، حتما بوده، ولی نه برای همه. از جمله بابای رضا...
در کل بهت بگم استدلال مسخره ایه... قصد توهین ندارم، ولی به نظرم بسیار ساده لوحانه اس...
دوست عزیزم...
جنگها همیشه یه سری قربانی دارن...
قربانی این جنگ همه ما بودیم.. من، تو، رضا، بابای رضا، مامان رضا... اما اصلی ترین قربانی ها، بابای رضا و دوستاش بودن. تا وقتی که جنگ بود، دست از همه چیزشون کشیدن و بی هیچ چشمداشت مادی ای، رفتن برا دفاع از من و تو، و وقتی هم جنگ تموم شد، موندن وسط... وسط مردم و حکومت... از اینجا رونده و از اونجا مونده...
ببینم، تا حالا شده برای کسی کاری رو با ذوق و شوق و بدون هیچ چشمداشتی انجام بدی، ولی طرف مقابلت به جای اینکه ازت تشکر کنه، ارزش کارتو زیر سوال ببره؟ پیش خودت تصور کن چه حسی بهت دست میده...
میفهمی چی میگم یا نه؟
خواهش میکنم سعی کن بفهمی. به زور واسه خودت استدلال های غیرمنطقی درست نکن.
تو فقط میخوای از زیر مسئولیتی که نسبت به رضا و باباش داری شونه خالی کنی... حتی اینقدر مغروری که نمیتونی نسبت به رضا و باباش ذره ای حس احترام داشته باشی......
تاحالا هیچ با امثال رضا برخورد داشتی؟ هیچ میدونی حس کردن جای خالی اونی که باید تو موقع نیاز بهش تکیه کنی، چقدر سخته؟ هیچی میدونی آدم تو 4 سالگی مرد خونه بشه، چقدر سخته؟ تا حالا به نبود « پدر» فکر کردی؟
یه کم آروم تر عزیزم...
نشستی کنار گود و میگی لنگش کن...
آروم تر....
تو حق نداری به خاطر اشتباه ها و سواستفاده های یه سری آدم بی شرف، چوب تکفیر رو به سر همه بزنی و همه کس و همه چیزو زیر سوال ببری.

دوست عزیزم، منم شاید خیلی از عقاید بابای رضا رو قبول نداشته باشم، شاید از کارای الان بعضی دوستاش متنفر باشم، شاید اگه بابای رضا الان بینمون بود، منو به عنوان یه فرد همجنسگرا قبول نمیکرد، اما با این حال، یه بار برای همیشه میگم:
هر اتفاقی که بیفته، هرچی که همه بگن، مطمئن باش ذره ای از احترامی که نسبت به رضا و باباش و کار پرارزشی که برام کردن دارم کم نمیشه...
اینقدر سطحی به قضیه نگاه نکن...
ازت خواهش میکنم یه کم عمیق تر به این مساله فکر کن.
از تو، و از همه کسایی که مثل تو فکر میکنن...